26 november 2003
LOFLIED AAN DE LEKDIJK
Kinderen die in een dorp aan de Lek geboren zijn, worden hier “ingebed”. Deze inbedding gebeurd o.a. met veel waarschuwingen over de gevaren van de rivier de Lek en de dijk.
Naast de waarschuwingen krijg je als vanzelf, dat het water en de dijk onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn in het beeld van de omgeving waar je opgroeit.
De Alblasserwaard met z’n Lekdijk en de rivier met haar uiterwaarden worden je Eigen. De liefde en de schoonheid ervoor worden aan je meegegeven. Evenals alle veranderingen in je leef- omgeving. Een dijk leeft en is voortdurend in beweging. Net als het water.
In mijn kinderjaren woonde ik in Nieuwpoort, mijn hele familie woonden in de dorpen langs de Lek; van Alblasserdam naar Lexmond. Deze route over de Lekdijk was als kind mijn wereld, als wij onze families bezochten. De herinnering aan die route over de Lekdijk is van onschatbare waarde voor mij (inbedding).
Reis in gedachten eens mee vanuit Streefkerk… naar het Bergstoepse Veer. Waar Lena die zalige Coebergh schonk. Het cafe is nu afgebroken, oude boerderijen zijn verdwenen, als kind ging ik daar samen met mijn Opa kaas kopen bij de boeren.
Een opa en een oma, een tante of een vriend woonde langs de dijk en dat dijkhuis daar, waar je kwam is er nu niet meer. De bocht is iets verandert en daardoor moest hun huisje weg, er groeien nu planten of er is iets anders voor in de plaats gekomen. Het beeld is verandert en wat blijft is de herinnering. Net als midden op Sluis/in Groot-Ammers, waar mijn opa’s kaaspakhuis stond te sieren.
Het is 1959 eenmaal per week op woensdag bij mijn moeder achter op de fiets vanuit Groot-Ammers naar Nieuwpoort. Ik kon allang zelf fietsen maar zij vond het te gevaarlijk op die Dijk want er was geen fietspad; het was 1959. (nu is er nog geen fietspad op de dijk).
Op de Veerse dijk, die nu naar mijn moeders tevredenheid weer laag is, net als in haar jeugd, ziet er voor mij heel anders uit omdat de dijk in mij jeugd juist hoog was. In weer en wind fietsen over die lange lange dijk.
Het prachtige witte pand bij de pont van Schoonhoven in Gelkenes; Daar stond cafe Jansen het is er al lang niet meer, toch heb ik herinneringen in die bocht aan een flesje chocomel(k).
Een van de hoogtepunten in Nieuwpoort was wel wanneer het hoog water was, iedereen sprak er dan over en het gonsde door de Poort: de balken gaan erin, de balken, de balken gaan in de muurties. En we gingen allemaal ieder uur kijken op het Hoofd. Het ritje met mijn ouders naar het Tienhovense veer, waar tante Catrien en Ome Teunis een cafe hadden.
Ik voel me als kind in 1960 nog zitten achterin een Mercedes’je, we tuffen er naar toe ondertussen vertelt mijn vader verhalen over de dijk uit zijn tijd. Uit verhalen van hem ook weet ik dat ze hier op Sluis met de hele familie een waterparadijs hadden, ze leerden zwemmen in het Sluise gat en die zwemplek was De Vleugel… het was een begrip.
Ingezonden door Ina Renes om 10:55 uur | Terug naar boven