Stichting Lekdijk

Bekijk de diavoorstelling

• Schilderijen
  · Oorverdovend stil · Rivierenland in beeld · Hitte en regen · Berglandschappen · Hoog water bij Golberdingen · Sneeuw bij Jaarsveld · Gekapt… · Regen en hagel · Herfst aan de Zederik · Avond aan de Zederik · Verlengd · Dooi in de Lexmondse Waard · Sneeuw! · Kersbergsche veer in winter · Afscheid · Avond · Mist · Spetterende najaarsdag · Warme dag in de Kersbergsche waard · Laag water aan de Lek · Begin van een warme dag · Zomerse regenbui · Torrent des glaciers · De gletcher · Alsof het zomer is… · Lek bij Goilberdingen · Lente in de Kersbergsche waard · Nazomer aan het water · Het water stroomt over de waard · Herfst in de Kersbergsche uiterwaarden · Sneeuwbui · Achthoven vanaf de overkant · Hoogzomer in de Achthovense waard

Oorverdovend stil

foto Rick Strooper

Oorverdovend stil is de titel van het boek dat verschenen is bij uitgeverij Thieme Art. In 120 pagina’s geeft het boek een beeld van het werk van de schilder en graficus Frank Dekkers. Dit boek wordt naast de gewone editie ook uitgegeven in een luxe editie met twee meegebonden litho’s en, los bijgeleverd, twee houtsneden. Teksten van onder andere Dick Adelaar, Bianca Ruiz, Christina Hosman en Jeroen Hermkens. Een katern is gewijd aan het fotografische verslag van een dag buitenwerk door Rick Strooper. Reproductiefotografie door Ben Vulkers. Kijk voor meer informatie op de website: Thieme Art en Galerie De KunstSalon, Utrecht.

Rivierenland in beeld

Gorcums Museum, zaterdag 5 april 2008 tm zondag 22 juni 2008

WaterRijk is de titel van het samenwerkingsproject tussen zeven musea die in het gebied van de grote rivieren liggen. Elk museum organiseert een tentoonstelling rond het thema Rivierenland. Er worden verschillende cultuurhistorische en artistiek-kunstzinnige aspecten belicht, zoals de scheepvaart, oude kunst en literatuur, fotografie en hedendaagse kunst. In Gorinchem doen het Gorcums Museum en de Artoteek Gorinchem met de manifestatie mee.

Rivierenland in beeld is de titel van de tentoonstelling in het Gorcums Museum. Beeldend kunstenaars laten hun visie op het Rivierenland zien. Het water, de uiterwaarden, de bomen, de luchten, het licht. De essentiële elementen die het Rivierengebied zo uniek maken. Schilderijen, tekeningen en beelden brengen het gebied in beeld, foto’s laten zien hoe het landschap (wonen en werken) is ingericht.

De deelnemende kunstenaars zijn Dick van Arkel, Frank Dekkers, Willem Heesen, Jeroen Hermkens, Han Klinkhamer, Willem den Ouden, Paul Peet, Arie Schippers, Harold Schouten en Wim van Velzen.

De Artoteek Gorinchem sluit op de manifestatie aan met het project Doorstromen. Vier kunstenaars maakten ieder afzonderlijk een kunstwerk dat is geïnspireerd op het Rivierenland. Elke kunstenaar gaf dit werk via een roulatieformule door aan een ander uit het groepje die, geïnspireerd op dit werk, een volgend werk maakte, dit weer doorgaf, enzovoorts. Zo ontstonden er 16 kunstwerken.

Deelnemende kunstenaars: Paul Cox, Frank Dekkers, Henk van Dalen en Harold Schouten.

Voor meer informatie: gorcumsmuseum.nl

Hitte en regen

Het is een vreemde zomer.
Ik kan me niet herinneren ooit dit weer meegemaakt te hebben: eerst die ongelooflijke warmte, daarna de hoosbuien. Natuurlijk waren die buien er eerder ook wel, maar niet zo veel, niet zo intens als dit jaar.
In een zacht Hollands motregentje kan ik best werken (sterker: ik vind het lekker), maar in zo’n bui valt dat toch nog niet mee. Het water loopt dan in stralen over de voorkant van het paneel, op mijn palet onstaat een soort mayonaise. Maar ik laat me niet zo maar kennen, als ik bezig ben ben ik bezig en ga ik door tot het gebeurd is.
Dat het grootste gedeelte van de schilderijen die zo ontstaan thuis de vuilnisbak in kunnen is weer wat anders. Wie weet zorgt dat doordouwen ervoor dat, als de omstandigheden beter zijn, een volgend schilderij als vanzelf uit mijn handen vloeit.
Toch ontsnapt er af en toe eentje aan de elementen en komt onverwacht goed uit de natte boel tevoorschijn. Hieronder, in de horizon, de rij populieren aan de Bonevlietweg, bijna onzichtbaar.

Berglandschappen

Van 28 mei tot en met 17 juni 2006 is in Galerie Wed te Utrecht een tentoonstelling van berglandschappen van Frank Dekkers te zien. Deze schilderijen zijn de oogst van een aantal reizen naar een Franse Alpenpas.

De opening zal worden verricht door de kunsthistoricus Dick Adelaar op zondag 28 mei om 15.30 uur.

Galerie Wed
Wed 2, 3512 JH Utrecht
telefoon 030-214 5195
e-mail galerie.wed@wanadoo.nl
website: www.galeriewed.nl
en website: www.frankdekkers.nl

Hoog water bij Golberdingen

5 april. Het water loopt net over de oevers. Het waait flink en koud is het ook. Vandaag de eerste zwaluwen gezien!

Sneeuw bij Jaarsveld

Opeens realiseerde ik me dat het een jaar terug ook sneeuwde… en dat terwijl het ‘te koud is voor de tijd van het jaar’. Zo zie je maar dat dat ook ongewone omstandigheden terugkomen. Gister stond ik in de polder te schilderen, vol in de wind, morgen moet ik wat anders gaan doen, mijn ogen geven het op. Ik denk ook dat het voorbij is, misschien nog een dag… het dooit erg hard.

En nu maar hopen op een fors hoog water, de Achthovense waard onder water zien staan, dat lijkt me ook wel wat.

Gekapt…

Regen en hagel

Er waren nog lange tijd mooie dagen, maar nu is het toch écht gebeurd, wind en regen vlagen over het land. Het is wennen. Wel aangenaam, omdat verandering ruimte geeft. En altijd, op de achtergrond, de hoop weer sneeuw te krijgen.
Vlagen trekken over het water, de regen is koud, het winterpak moet weer aan, zelfs handschoenen. Een voorbij varend schip laat zijn hoorn loeien.
Hier staat een zot, ik weet het.

Herfst aan de Zederik

Avond aan de Zederik

Nu de uiterwaarden zijn veranderd in één grote zandbak voor volwassenen is de rust uit mijn schildergebied verdwenen. Ik wijk uit naar andere plekken, ik moet wel. Gelukkig is daar ook een hoop moois te vinden.
Hier het resultaat van een avond langs de Zederik, in het donker worden geschilderd. Als de wind goed staat en de snelweg niet te horen valt sta je daar in een andere wereld, eigenlijk voor een fietser al te klein. Op de grens van dag en nacht wordt deze wereld stil.

Verlengd

‘Stad en land’ is verlengd: de tentoonstelling loopt nog tot en met 10 juli.
Deze tentoonstelling laat schilderijen, tekeningen en prenten zien van Frank Dekkers en Jeroen Hermkens. Onderwerpen van dit werk liggen in de omgeving van Vianen, maar ook op andere locaties zoals de Franse Alpen of het Italiaanse Perugia. Voor openingstijden kijk op de site van het museum Stedelijk Museum Vianen

Dooi in de Lexmondse Waard

Sneeuw!

Kersbergsche veer in winter

Eindelijk dan toch winter, al is het maar mondjesmaat. Dat betekent dat de sneeuw weer snel wegdooit, het schilderen buiten is een wedijveren in snelheid met de elementen. Wat een wereld! Kijk toch hoe door het wit de bomen rood oplichten tegen de grauwe lucht… Hoezo heeft de winter geen kleur? Is er alleen in de zomer wat te beleven buiten?

Afscheid

Weer langs de dijk, 23 november 2004. Nog een keer gloeit het oude riet in de zon. Ik was wat ontevreden. Was dit het nu? Een vreemd idee steeds maar weer in een landschap te werken dat op het punt staat te veranderen, niet geleidelijk, zoals gewoon is, maar in één keer rigoreus.

Inmiddels is het dan zover. Daarmee is dit paneel mijn afscheid van het oude cultuurlandschap bij Achthoven.

Avond

‘Habe ja doch nichts begangen, das ich Menschen sollte scheun?’, vraagt de eenzame zwerver zich af, in Schubert’s lied ‘Der Wegweiser’. Een lange reis te gaan, de winter tegemoet. Aan zonsondergangen verbinden veel mensen een dergelijke overpeinzing. De natuur houdt de adem in, geeft aan het einde van de dag nog één intens gebeuren voordat het donker opkomt. Het begin van de winter heeft de belofte in zich van pakken sneeuw en ijs, van krakende schotsen op het water, van de keiharde helderheid van een dag met vorst.

Feest voor de winterschilder! Laat ze komen, die dagen waarop mijn vingers zó stijf zijn dat ik een tang nodig heb om de verf uit de tube te krijgen. Komop sneeuw, waar blijf je?

Mist

Vandaag staan schilderen langs de dijk. Het vroor een beetje.

Spetterende najaarsdag

Het waaide flink, mijn ezel moest met stenen verzwaard en nog dreigde de boel almaar óm te gaan. Buiten werken is werken met hindernissen. Wat je dan daarvoor terug krijgt zijn de invloeden van dat weer. Luchten zoals je die alleen in de herfst krijgt te zien. Het water golft en slaat tegen de kanten. De zon zorgt voor drama. Verzin dát maar eens. En als het goed gaat op zo’n dag prijs ik me gelukkig schilder te zijn en hier te leven.

Warme dag in de Kersbergsche waard

Een groot goed van weggaan kan het thuiskomen zijn. Vandaag was dat in ieder geval zo.

Laag water aan de Lek

De afgelopen jaren ging ik met mijn gezin op vakantie in het Franse Loiregebied. Daar kampeerden we aan de oever van de rivier. Op vakantie gaat ook altijd de schilderskist mee, zo’n andere omgeving nodigt uit om ook dat te schilderen, terwijl de kinderen spelen in het zand.
De Loire is een ondiepe, snel stromende grote rivier. Het water vormt zandbanken, die in de zomer droog vallen. Door de grote hoeveelheid water die de Loire in de winter te verwerken heeft zijn er veel nevengeulen. Kijk eens op deze link: Saint Benoit sur Loire

Soms maak ik een dag mee aan de Lek die me aan de Loire doet denken. Hier sta ik aan de Lek ter hoogte van de Langesteinse weg, het is laag water en alles ademt een volle zomerse sfeer. Als er bij ons niet zo gebaggerd werd zou ook de Lek verzanden. Voor dat het Pannerdens kanaal werd gegraven in de 19e eeuw was de Rijn onbevaarbaar, in de zomer reden de boeren met paard en wagen zo naar de overkant.

Begin van een warme dag

Er zijn echt al heel warme dagen geweest dit jaar. Met alle buiigheid van de afgelopen weken zou je het bijna vergeten. Dit was zo’n dag, in de uiterwaarden van de Waal, bij het fort Vuren in de buurt. Is onze Lek op enkele plekken onverwacht weids, langs de Waal is het landschap pas echt open en monumentaal. Ik kan mij daar goed vermaken, het schilderen van de enorme leegte is een uitdaging. Het is ochtend. Het bloeiende gras toont mooi oranje. Het belooft erg warm te worden.

Zomerse regenbui

In de zomer is het druk langs de Lek. Natuur is nu eenmaal ‘in’. Er zijn dagen dat ik als buitenschilder nauwelijks aan de slag kan. Gelukkig zijn er ook de dagen dat het regent. Dat is voor de meeste mensen weer wat te veel natuur en de rust keert dan weer terug in mijn jachtgebied. Ik ben een van de zonderlingen die zo’n dag in de regen best kunnen waarderen. Er zijn dan nu eenmaal weer andere dingen te zien. Het is ook wel lekker om je goed steeds natter te voelen worden.
Hier in juni aan de overkant, ter hoogte van Tienhoven. Stroomopwaarts kijkend kun je daar de hele bocht van rivier en uiterwaarden overzien. In de verte komt wat zilverig het licht onder de volgende aanwaaiende bui door.

Torrent des glaciers

Ook hoog in de Franse Alpen worden dijken aangelegd om de rivieren en beken te beteugelen. Tijdens een onweersbui kan zo’n stroom opeens veranderen in een wild kolkende watermassa. De dijken bestaan eigenlijk maar uit bijeen gebulldozerd bergpuin, dat na elk voorjaar weer in vorm gebracht moet worden. Overigens is aan de bergvalleien goed te zien hoe breed zo’n bergrivier kan uitwaaieren, vooral in de lente moet er veel water door. Dit is een link naar een Franse site over een hoog water (crue) van het bergriviertje de Raja: La crue de la Raja aux Chapieux. Kijk eens naar de afbeeldingen…

De gletcher

Als jongen droomde ik langs de Waal over de herkomst van het water dat daar passeerde. In het oosten, bij de Duitse grens, begon het grote onbekende, dat uiteindelijk zou eindigen bij de bron van deze rivier: de bergen. Toen ik een jaar of 16 was kwam ik daar voor het eerst, misselijk van de hoogte en wat benauwd omdat die grote dingen zo op je neer kijken. Ik was de vlakte gewend, ruim maar nevelig.
Die bergen blijven maar trekken, al zijn het nu de Franse Alpen, waar ik dit doek geschilderd heb. De Glacier du glaciers, een ijsrivier die behoort tot de groep rondom de Mont Blanc. Eigenlijk is dit een van de kleinere gletchers in het gebied, maar als je voor de ongeveer 3600 meter hoge berg staat is dat bijzonder overweldigend. Nu is het nog begin mei en is de volle berg met sneeuw bedekt, smeltwater stroomt onder een vuile door lawines gevormde sneeuwtong heen. De top is bedekt onder de schaduw van een wolk die maar niet wil wijken.

Alsof het zomer is…

Je hebt van die dagen… Opeens lijkt het een ander seizoen te zijn. Hier aan de Lek tussen Everdingen en Hagestein, 22 april. Bij Everdingen wordt nog volop in de uiterwaard gewerkt, wat ik — zoals altijd — volkomen negeer. Het landschap is daar wijdser dan hier in de buurt, stiller, leger ook. Wat meidoorns langs het water accentueren dat nog.

Lek bij Goilberdingen

Wat stroomopwaarts gaat moet uiteindelijk weer terugkomen… langs de rivier bij Goilberdingen staan schilderen, 28 maart 2003. Dáár zijn ze al een stuk verder met de werkzaamheden. Een groot goed is dat de rivier zelf redelijk ongeschonden uit dat alles weer tevoorschijn komt. Als je de gruwelijke betonnen beddingen soms ziet, in het buitenland, blijkt dat dat niet vanzelfsprekend is.
Uiteindelijk is het Nederlandse landschap het gevolg van immerweer ingrijpen, alsmaar proberend de wereld naar de mensenhand te dwingen. Omdat dat al zo lang gebeurd, met wisselend succes, is een omgeving ontstaan die niet ‘natuurlijk’ is, maar voor ons wél zo aanvoelt.

Lente in de Kersbergsche waard

Weer langs de dijk, 2 april 2004, nu het nog kan wil ik deze kenmerkende plekken zoveel mogelijk vastleggen. Gisteren voor het eerst weer eens de leeuwerik volop horen zingen. De winter is nu echt voorbij.

Nazomer aan het water

22 september 2003. Ditmaal aan de overkant, een gezicht op de oude loswal tussen Uitweg en Jaarsveld. In de waard daar vlakbij is (voor klei- en ruimte winning) een gedeelte van een oude rivierarm weer opengegraven. Een voorbeeld van hoe mooi zo’n op de tekentafel bedacht gebied door het stromen van water kan verruigen. Er is een groot nadeel aan dit soort projecten: vroeger was dit een soort niemandsland. Wat rommelig en zeker niet onaangetast, maar een vluchtplaats voor mensen als ik. Nu is het verboden om er te komen, en wordt het ‘natuur’ genoemd.

Het water stroomt over de waard

Langs de dijk van de Lexmondse uiterwaard, 20-3-2001. Het water heeft ook de zomerdijk aan de overkant bereikt. Kleine stukjes komen nog boven. Aan deze kant is de Lexmondse waard ondergelopen. Er is een maar laag zomerdijkje dat matig onderhouden wordt.

Herfst in de Kersbergsche uiterwaarden

De populierengroep langs de dijk ter hoogte van Kok, geschilderd op 4-11-2003. Vlak langs deze oude bomenrij, die evenwijdig aan de dijk staat, loopt het restant van een rivierarm, een laag stuk uiterwaard dat bij het minste hoog water al onderloopt. Vooral dan levert deze plek een spectaculair vergezicht: de bocht in de Lek wordt dan erg breed.

Sneeuwbui

Buitendijks bij Achthoven, 30 januari 2002. Vanuit de richting van Ameide waait een sneeuwbui me tegemoet. Aan de horizon is nog wat rose licht te zien, een beetje gloed op deze koude dag.

Achthoven vanaf de overkant

Het is laag water, volop zomer, 1992. Aan de overkant een rivierduin, dat zomers een hangplek is voor speedbootvluchtelingen. Als je vanaf de Jaarveldse kant naar de Lek kijkt wordt je blik gestopt door de dijk met zijn bomen. Inmiddels zijn er al aardig wat verdwenen, ook door gewone houtoogst.

Hoogzomer in de Achthovense waard

14 juli 2003. Langs de dijk buiten Achthoven staan nog enkele groepjes populieren. Samen met wat wilgen, een afwateringsloot met daarnaast riet zijn ze kenmerkend voor dit stuk Lekdijk. Er zijn niet veel van dit soort plekken meer te vinden. Vergelijk eens de dijk zoals die was voor de verzwaring bij de Langerakse Zwarte schuur… Aan het einde van het project zal het ook hier kaal zijn.